In denzelfden tijd der Joden vestiging valt eene poging tot kolonisatie van Labadisten, eene godsdienstige secte, volgelingen van de Labadie, waarvan geen spoor is nagebleven.
Hetzelfde kan gezegd worden van eene nederzetting van Paltzer-boeren en Zwitsers aan het Oranjepad aan de Suriname, omstreeks 1750 ondernomen op aanmoediging van Gouverneur Mauricius.
Zeer slecht verging het de Hollandsche boeren, die een eeuw later (1845-1853) eene poging tot grondvesting van een landbouwgemeente te Voorzorg aan de Saramacca waagden. De voorbereiding voor de ontvangst van deze kolonisten, wier aantal steeg tot 384 mannen, vrouwen en kinderen, liet alles te wenschen over; eene uitbrekende typhusepidemie verergerde de ellende; 189 overleden, 56 keerden naar Nederland terug, anderen probeerden het nog eens aan de Boven Suriname en een aantal verhuisde naar Paramaribo en vestigde zich als veeboeren nabij de stad. Van deze laatsten treft men thans nog de nakomelingen aan op de boerderijen bij Paramaribo. Toen in 1920 het 75-jarig be-
http://colonial.library.leiden.edu/cgi-bin/ubl.exe?a=d&cl=CL1&d=BCFGHA1927.1.29&dliv=none&e=-0-------2nl----10--1----------IN-0&st=1&
Reizen naar Suriname, 1844 — Page 45
lieden, aan wie men liet konde aanzien, dat zij tot werken in de wieg waren gelegd, beesten en bouwgereedschappen. Hierin hield men dus ook woord. Ten slotte wees men hun zelfs meer land aan , dan zij met mogelijkheid konden bearbeiden. Bij alle zaken echter, ook zelfs bij de schijnbaar beste, komt het woordeken maar als het hinkende paard achteraan. Het land, dat men hun gulhartig had aangewezen, lag aan den Oranje-weg, boven Para, in de binnenlanden. Het was eene der ongunstigste en onvruchtbaarste streken. Evenwel — het was toch het beloofde land, en de taai-geduldige Nederlanders hadden zich welligt een al Ie hoog denkbeeld gevormd van de kracht en de vlijt der zwaar gebeende Paltzers en Zwitsers. Hoc het zij: ofschoon die menschen zelfs slaven kregen , om hen te helpen , zij konden het in dien eenzamen woesten oord niet uithouden. Alras zochten zij , in het zwelgen van ijiaiik en het leiden van een liederlijk leven, tegengift tegen het heimwee en de teleurstelling. Het middel was erger dan de kwaal, en eer er vier jaren verloopen waren , sprak men op Suriname van het etablissement te I'ar.i, even als wij van een snel voorbijgaand luchtvcrschijnsel. Eene teleurstelling van een' anderen aard had reeds vroeger eene verecniging van menschen getroffen, die anders wat minder ligtgeloovig dan de Paltzer boeren waren. Dat woord El Dorado , en het liefelijk denkbeeld, hclwelk men daaraan hechtte, was nog in geencn dccle vergeten. Suiker, katoen en koflij waren zeker kostelijke zaken te noemen, maar mineralen, lood, tin, koper, zilver, edelgesteenten — maar goud spande toch de kroon. Wilhelm Hack stelde zich aan de spitse van hen, die, onder de
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen