Black Medical Science

Kwasi-Bitter / Glenn's Bitter

Glenn's Bitter "Dobrudua" (Strychnos melinoniana)
Vegetarische capsules van 500mg.

Een voedingssupplement is geen vervanging van gevarieerde voeding. Deze liaan groeit voornamelijk heel diep in het binnenland van Suriname. het staat bekend als een zeer krachtig afrodisiacum ( middel om de geslachtsdrift op te wekken ). De binnenlander gebruiken het om aderverstoppingen te verwijderen, de bloedvaten te verwijten, bloedcirculatie te bevorderen, spierkracht en levenslust te versterken, het weerstandsvermogen te verhogen en om de libido te stimuleren. Uw partner zal zich verwonderen.
Gebruik: 10 gram in een literwater koken tot dat het goed bruin is geworden, en daarna 3 bitterglaasje innemen gedurende 7 dagen en zo nodig herhalen. Deze liaan wordt ook gebruikt door atleten in Suriname om de spiermassa te bevorderen. Het is een huismiddeltje, waarvan de werking ook wetenschappelijk bewezen is. Deze liaan kunt u meerdere keren koken tot dat het water niet meer bruin wordt. Let op: bij hoge bloeddruk 1 bitterglaasje maar per dag innemen.
Eigenschappen:
In Suriname gebruikt men dit product om de libido en het sex genot te stimuleren. Het bevordert ook de spierkracht, bloedcirculatie, versterkt de levenskracht, verhoogt de levenslust, verwijdt bloedvaten in bepaalde weke delen van de geslachtsorganen en verbetert daardoor het liefdesleven en het weerstandsvermogen. Uw partner zal zich verwonderen.
Gebruik:
1 week 3 x daags 1 capsule. (Zonodig herhalen)
Inhoud:
30 caps
Ingredienten:
Bevat de volgende stoffen: Alkaloïden (Melinoninen, Flavopereirine).
Let op: bij hoge bloeddruk niet meer dan 1 capsule per week.

***

Venijnig bekertje
 Mijn jongste zoon en zijn vriendin brachten uit Suriname een cadeau’tje voor me mee.
Een klein houten bekertje. Houtsnijwerk van de Indianen. De bedoeling hiervan was dat het mij heil zou brengen.
Na hun uitleg besloot ik toch maar eerst te googelen om te zien wat de heilzame werking er nou precies van is en kwam uit op 'Kwasi bita':
Kwasi bita: Eén van de planten die Linneaus’ studenten meenam uit Suriname was Kwasi Bita. Kwasi was behalve plantagehouder ook een alom gerespecteerde 'kruidendokter'. Linneaus vernoemde de plant naar de ontdekker. De naam zegt het al, het is een bittere plant en "bitter in de mond maakt het hart gezond". Kwasi bita wordt gebruikt als preventie en behandeling tegen koortsen en parasieten. (Bron NTR:)
Kwasi-bita of bitterhout (Quassia amara L.) is een kleine, heesterachtige boom die langs rivieroevers groeit. Het hout was vroeger een belangrijk exportproduct. Op het bitterhout wordt gekauwd als middel tegen koorts. Ook worden van het hout bekers gemaakt, soms versierd met houtsnijwerk. Wanneer de bekers met heet water worden gevuld, ontstaat er een bitter (Surinaams: bita) drankje dat bij griep of koorts gedronken wordt. Tegenwoordig wordt het middel ook gebruikt bij hoge bloeddruk, suikerziekte, menstruatie, maagpijn en in de kraamperiode. Er zijn geen aanwijzingen dat het drinken van kwasi-bita water schadelijk is voor de gezondheid. Of je zou het echt in excessieve hoeveelheden moeten drinken. Ik wil u er echter wel op wijzen, dat wij als volkenkundig museum geen medisch advies verstrekken. Als u de kwasi-bita beker wilt gebruiken, dan doet u dat op eigen risico. (Bron: Museumkennis)
Ook leerde ik dat het een potentieverhogende werking heeft, maar dan alleen bij de man. Maar goed: een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik dronk het op. Maar dat het zó verschrikkelijk bitter was dat je alle controle over je gezichtsmotoriek verliest…

Wat ik overigens nergens had gelezen, was dat het ook een geheel lichaamsreinigende werking heeft. Na twee uur was dat onverwachte effect bereikt. Winti...

Plantagenprodukte Suriname

Op deze pagina willen we u graag een beeld geven van het voedsel dat in de 17e-, 18e- en 19e eeuw in Suriname genuttigd werd. Wat aten plantage-directeuren zoal? En wat voor voedsel schotelden ze hun slaven voor? Aan de hand van contemporaine authentieke teksten proberen we daar iets over te weten te komen.
STEDMAN, JOHN GABRIEL. Reize naar Suriname en door de binnenste gedeelten van Guiana.  Opnieuw uitgegeven naar de oorspronkelijke editie Amsterdam, 1799-1800.
De eerste editie van dit belangrijke historisch document werd in Londen in 1796 gepubliceerd. Stedman was officier in de Schotse Brigade. Zijn moeder was Nederlands, zijn vader Schots. Stedman nam deel aan de strijd tegen de van de plantages weggevluchte slaven. Tussen 1772 en 1777 leefde hij in de kolonie Suriname. Na zijn terugkeer in Engeland schreef hij op basis van zijn nauwkeurige dagboek aantekeningen dit boek dat een storm van protest deed opwaaien in Europa. Vooral door zijn beschrijving van de brute behandeling van slaven en de morele pervesies van de slaafhouders. Dit boek werd in vele talen vertaald en geld als een van de betrouwbaarste beschrijvingen van het leven in het 18e eeuwse leven in Suriname. Het contrast tussen het voedsel van de slaven en de slavenhouders is enorm. Stedman schrijft over de culinaire- en andere geneugten van de planters:
“Indien de Planter, op deezen dag, zyne Plantagie niet verlaat, ontbyt hy ten tien uuren; en om deeze maaltyd te nemen, zit hy aan eene tafel, in eene groote zaal geplaatst, en waar op hammen, gerookte tongen, gevogelte, of gekookte duiven, plantains, zoete cassave, brood, boter, kaas, enz. gevonden worden. Zyn drank is in dit oogenblik of zwaar bier, of Madéra-, Champagne- of Moeselwyn. Zyn opzichter houdt hem gezelschap, zig echter op hem eenen bekwamen afstand plaatsende, en beiden worden zy bediend door de schoonste en wel gemaaktste slaven. – Zie daar, hetgeen deeze heren ontbyten noemen. Wanneer deze maaltijd geëindigd is, neemt de Planter een boek; hy speelt op het schaakspel, of op de billard, of op enig speeltuig; tot dat de hitte van den dag hem noodzaakt, om in zyne hangmat te gaan leggen., om daar zyn middagslaap te nemen, welken hy evenmin kan nalaten, als een Spanjaard zyne siesta of uur van rust. Hij wendt en keert zig in dit zoort van bed, tot dat hy in een diepen slaap gevallen is, en gedurende zynen slaap houden zig twee van zyne Negers bezig om tot zyne verkoeling met een waaijer te waaijen.


Tegen drie uuren word hy van zelf wakker: na zig gewasschen en geparfumeerd te hebben, gaat hy wederom aan tafel zitten, om met zynen Opzichter het middagmaal te houden; en zy worden, even als by het ontbyt, door dezelfde slaven bediend. Niets van al het geen het jaargetyde kan opleveren van gewoon vleesch, gevogelte, wildt, visschen, groenten en vruchten, ontbreekt op deeze maaltyd: de uitgelezendste wynen worden er in overvloed geschonken; en eindigt met eene groote kop zeer sterke koffy, en eenige glazen liqueur. Ten zes uuren koomt de Opzichter wederom als des morgens, door beulen en gevangen gevolgd wordende. De strafoefeningen beginnen wederom geduurende eenigen tyd, en na dat de eigenaar zyne beveelen voor het werk van den volgenden dag gegeven heeft, zendt hy de vergadering weg, en brengt zynen avond door met ligte punch, of sangary te drinken, op de kaart te spelen, of te rooken. Myn heer begint gewoonlijk de aannadering van den slaap tegen tien of elf uuren te gevoelen; dan doet hy zich door zyne kamerdienaars ontkleeden; hy gaat vervolgens in zyne hangmat leggen, alwaar hy met de eene of andere van zyne beminden, want hy heeft altyd zyne stoet van vrouwlieden, den nacht doorbrengt. Den volgenden dag, verschynt hy op nieuw onder zyne gaandery, op hetzelfde uur als daags te vooren; hy vindt aldaar wederom zyne pyp en koffy, en met het opkomen van de zon hervat hy zyne genietingen en uitspanningen. Hy is een Vorst in ‘t klein, zoo verachtelyk, zoo eigenzinnig, zoo willekeurig heerschende, als er een is.”

De hier afgebeelde granman Quacy (Kwasi of Quassie) was behalve plantage-houder ook een alom gerespecteerde ‘kruiden dokter’. Een Zweed die in de 18e eeuw Suriname bezocht nam een kruid dat Quacy gebruikte voor zijn geneeskrachtige werking mee naar Zweden. Daar gaf hij het kruid aan de beroemde Linaeneus die het vervolgens vernoemde naar de ontdekker (ook nu nog bekend als kwasi bita). De Gouverneur en plantage houders consulteerden Quacy regelmatig als het ging om de gewapende strijd tegen de weggevluchte slaven (marrons) en zwarte magie.

Poinciana / Flammenbaum Song

Namensgeber des Songs ist der Flammenbaum Delonix regia, der im Englischen auch (Royal) Poinciana genannt wird.
Poinciana ist eine Ballade von Nat Simon mit einem Text von Buddy Bernier aus dem Jahr 1936, die sich zu einem Jazzstandard entwickelte.[1] Der eigentliche Titel des Songs ist Poinciana (Song of the Tree).

Kennzeichen des Songs
Berniers Text bezieht sich auf den Flammenbaum und dessen erotisierende Wirkung: „Poinciana, deine Zweige sprechen zu mir von der Liebe. ... Poinciana, irgendwie fühle ich die Hitze des Dschungels, in mir wächst ein scharfer Rhythmus.“[2] Die Melodie von Nat Simon baut auf einem kubanischen Son, La canción del árbol, auf.[3] Es handelt sich um eine in einem moderaten Tempo angelegte Nummer in G-Dur[4] mit einer „aufgrund der unkonventionellen Dur-Moll-Verbindungen reizvolle[n] Melodie.“

Poinciana (Song of the Tree) Songtext

Poinciana, your branches speak to me of love
Pale moon is casting shadows from above

Poinciana, somehow I feel the jungle heat
Within me, there grows a rhythmic, savage beat.

Love is everywhere, it's magic perfume fills the air
To and fro you sway, my heart's in time, I've learned to care!

Poinciana, from now until the dawning day,


I'll learn to love forever, come what may

Love is everywhere, it's magic perfume fills the air
To and fro you sway, my heart's in time, I've learned to care!

Poinciana, from now until the dawning day,
I'll learn to love forever, come what may.

Poinciana!

Pfauenstrauch (Caesalpinia pulcherrima)

Maroon medicine men in Suriname have long known some of the medicinal uses for Caesalpinia pulcherrima, which is known as ayoowiri. Four grams from the root is also said to induce abortion in the first trimester of pregnancy.

Abortion was probably quite common in Surinam, but it took place in secrecy and it can hardly be called a form of resistance. Maybe some women aborted because they resented bringing another slave into the world, but most did it for purely private reasons and sometimes even at the instigation of their masters, who did not want to be burdened with rearing young slaves, or to be embarrassed by mulatto offspring. Infanticide was also a hidden phenomenon. It was nearly impossible to prove whether a baby died from natural causes, or because it had been deliberately neglected or killed. It is undeniable, however, that some mothers were suspected by their master, or by other slaves, of having practiced infanticide. Most of the time, the slaves did not take kindly to this. When a mother killed her baby out of desperation, both the master and the Court often proved to be remarkably forgiving –much more so than her peers.

http://surinamslavery.blogspot.ch

Amazon mystery: A medicine man understood the secrets of this plant long before we did. How?
By Dr. S. Allen Counter, Globe Correspondent | July 24, 2006

``This plant, ayoowiri, cures many things," said the medicine man DaBuWan in the Amazon rain forest as he held up a beautiful plant with red and yellow flowers.

``The juice from the leaves cures fever, the juice from the flower cures sores, and the seeds cure bad cough, breathing difficulty, and chest pain."

DaBuWan, his face and upper body painted with the sacred white clay they call ``pemba dotee," and wearing a loincloth, carefully examined the roots of the plant like any other scientist. ``This part can be very dangerous," he warned, pointing to the brown roots, which he said could cause death if eaten.

``It is a powerful woman's medicine," the descendant of West African slaves added with a very serious look on his face. ``A woman can use it to end a pregnancy."

``Abortion?" I asked.

``Yes," he said with hand gestures around the abdomen, ``abortions."

DaBuWan was then arguably one of the greatest medicine men in the Amazon rain forest, if not the world, and I spent seven years in the 1970s and 1980s storing and cataloguing some of the plants he identified. I was in awe of his knowledge.

Thanaka - Wunderkosmetik für's Gesicht

Beim ersten Gang durch Jangons Straßen springt die auffällige Gesichtszier insbesondere der Damenwelt ins Auge: Thanaka. Meist sind es rechteckige, quadratische oder unregelmäßige Flecken gelblich-weißer Paste auf beiden Wangen. Auch Jungs tragen Thanaka, meist zwei runde Punkte auf den Wangen oder ein dünner Strich unter den Augen oder einfach in Form zweier Striche auf den Wangen, wild und attraktiv zugleich. Kinder und ältere Damen sieht man oft mit komplett eingeriebenem Gesicht. Aber auch extravagante Design-Entwürfe kommen vor, je nach Lust und Laune der Trägerin. In Mandalay und Inwa sah ich Mädchen und kleine Jungs mit einem besonders schönen Thanaka-Schmuck: Auf der Nase ein senkrechter Strich, auf den Wangen jeweils ein gestieltes Blatt mit herausgekratzten Blattnerven.

Auf Märkten oder in Tempeleingängen sieht man die Zutaten für Thanaka zum Verkauf: Berge von ca. 15-30 cm langen Holzstücken und graue Reibsteine zum Anrühren von Thanaka-Pulver mit Wasser.

Jung und Alt in Birma benutzt Thanaka als natürliche Kosmetik, weil es der Haut ein jugendliches, weiches, frisches Aussehen verleiht. Einmal abgesehen vom ästhetischen Reiz schützt es die Haut vor Austrocknung und vorzeitiger Alterung, insbesondere durch Lichteinfluß. Es hat nach dem Auftragen durch die Verdunstung einen kühlenden Effekt, die Paste saugt Schweiß auf, und durch die enthaltenen organischen Pigmente schützt die Paste als UV-Blocker vor Sonnenbrand und Hautalterung. Regelmäßiger Gebrauch soll Pickel und Hauterkrankungen verhindern und eine weiche, reine Haut von natürlicher Zartheit garantieren. Thanaka enthält u. a. eine Reihe von Stoffen, die wie Gerbsäuren wirken und eine übermäßige Verhornung der Haut verhindern. Sie strafft die Haut, verhindert den Entzug von Feuchtigkeit, schützt zugleich vor UV-Stahlung und Freien Radikalen, die maßgeblich an der Hautalterung beteiligt sind. Und das ohne bekannte Nebenwirkungen! Bei so herausragender Wirkung fragt man sich nur: Warum beschränkt man die Anwendung meist nur auf jene erwähnten zwei Flecken, wenn doch das ganze Gesicht davon profitieren könnte?

Aber auch innerlich wird Thanaka traditionell angewandt: Auf dem Land wird die Paste traditionell auch als Medizin gegen Erkältungen und Husten angewandt, ohne jeden Wirkungsbeweis.

Besonders schön ist, daß diese Tradition nicht dem schnelleren Zeitlauf des modernen Birmas zum Opfer gefallen ist, sondern daß auch modern gekleidete Büroangestellte etc. an dieser schönen Tradition mit Stolz festhalten.

Der Thanaka-Baum (Limonia acidissima L., einzige Art der Gattung, aus der Familie der Rutaceae, Synonyme: Feronia limonia Swingle, Feronia elephantum Correa, Schinus limonia L.) ist ein kleiner Baum mit schlankem Stamm und kommt natürlich in Zentralbirma vor. Deutsch heißt er Indischer Holzapfel oder Elefantenapfel-Baum. In Malaysia wird der Baum Gelinggai oder Belinggai genannt, in Thailand Ma-Khwit, in Kambodscha Kramsang sowie in Laos Ma-fit. Es wird auch häufig – wohl aufgrund des Duftes - die Sammel-Bezeichnung Sandelholz gebraucht – echtes Sandelholz wird aber vom Baum namens Santalum album gewonnen und ist nicht mit diesem Holz identisch, echtes Sandelholz ist außerdem viel weicher und geschmeidiger im Griff. Der Thanaka-Baum wird maximal 10 m hoch, er blüht im Mai bzw. Juni; kugelige, apfelsinengroße Früchte mit harter Schale reifen im November bzw. Dezember. Das Fruchtfleisch ist dunkelbraun, cremig, musartig und schmeckt wie konzentrierte Konfitüre. Das Holz des Baumes ist sehr hart, gelblich gefärbt und verströmt einen angenehmen Duft. Im Handel sind Stücke von mindestens 5 cm Durchmesser, der Baum braucht etwa 3-10 Jahre zum Erreichen dieser Dicke. Das beste Thanaka wird allerdings von älteren Bäumen gewonnen, die Ernste von ca. 35 Jahre alten Bäumen gilt als Top-Qualität. Außerdem hat man Abstand genommen von der alten Methode, wegen des langsamen Wachstums die ganzen wildwachsenden Bäume beim Erreichen der Mindestdicke des Stammes zu fällen, sondern man geht jetzt auch etwas nachhaltiger vor, heute wird Thanaka kommerziell angebaut. Die beste Thanaka-Qualität wird aus Ästen gewonnen, die relativ hart sind und nur eine dünne Rindenschicht mit stark süßlichem Geruch aufweisen. Die beliebtesten Arten sind Shwebo-Thanaka aus der Sagaing-Division und Shimataung-Thanaka aus der Magwe-Division. In Mauk Mai, einer kleinen Stadt im südlichen Shan-Staat, wird eine andere beliebte Variante hergestellt.

Eine moderne Anwendung ist die Verwendung einer Mischung von Thanaka mit DEET (Dimethylbenzamid) oder Permethrin als Repellent im Karengebiet im Grenzland zwischen Thailand und Birma (Medical and Veterinary Entomology, Vol. 12, Ausg. 3, S. 295 ff, August 1998), wo multiresistente Malaria vorkommt. Die Wirkung hält 10 Stunden an und schützt natürlich auch gegen Dengue-Fieber.
Bernhard Peter