Jeriman (uit: Benoit, Voyage a Surinam, 1839)/ Stoffverkau

Obeah

Pierre Jacques Benoit, Voyage a Surinam . . . cent dessins pris sur nature par l'auteur (Bruxelles, 1839), plate xvii, fig.36. (Copy in the John Carter Brown Library at Brown University)
Using her spiritual powers, a healer is helping to cure a child who is not present. After engaging in certain ritualistic behaviors, she gives the mother, who stands before her, a herbal decoction, made in the pot in front of her; the mother is told to drink the decoction several times and then is given some herbs which she is to give her child. These healers, "who are regarded as oracles by the Negroes," are usually older black women who are called “Mama Snekie, Mother of Serpents, or Water Mama.” The author observed one of these women at work, and describes (p. 26) the scene he witnessed, including the furnishings of her house. Although his description is relatively brief and sparse in ethnographic detail, it nonetheless represents a rather unique first-hand account of an African-type spiritual practitioner (what might have been called an obeah practitioner in the British Caribbean) at an early date. Benoit (1782-1854), a Belgian artist, visited Suriname around 1831 and apparently stayed for several months. The 100 lithographs in his book (hand colored in the John Carter Brown copy), accompanied by textual descriptions of varying detail, are derived from drawings he made during his visit, which included time in Paramaribo, the capital, as well as trips into the interior visiting Maroons and Amerindians. Forty of his lithographs, with our translations from the French text, are shown on this website.

Obeah (auch Obi) ist eine auf den Westindischen Inseln gebräuchliche Bezeichnung für Praktiken und Lebensvorgängen, die nach naturreligiösen Vorstellungen zugeordnet werden. Die Vokabel "Obeah" entstammt vermutlich dem Igbo (Nigeria) und wird vor allem benutzt in Bezug auf volkstümliche Zauberbräuche und -riten, sowie allgemein zur Beschreibung von in der westindischen Inselwelt üblichen religiösen Praktiken afrikanischer Herkunft.
Die Inhalte und Praktiken des Obeah-Glaubens wurden von den in den Jahrhunderten der Sklaverei in die Kolonien auf den Westindischen Inseln verschleppten Schwarzafrikanern mitgebracht und an ihre Nachkommen tradiert. Die Herkunft und Überlieferungsweise von Obeah ist damit denen anderer Vorstellungen der ostamerikanischen Inselwelt wie Voodoo, Hoodoo oder Palo identisch.
Mithin ist Obeah in nahezu allen karibischen Staaten, sowie in einigen Gebieten Mittel und des nördlichen Südamerikas verbreitet. Anzutreffen ist die Praxis des Obeah unter anderem in Jamaika, den Jungferninseln, Trinidad, Tobago, Guyana, Belize, den Bahamas, St. Vincent und Barbados.
Obeah existiert in diversen Ausprägungen die meist synkretistischer Natur sind: Einige vermengen afrikanisches Brauchtum und schwarzafrikanische Kulthandlungen mit christlichen Glaubenselementen, andere vermischen Obeah mit hinduistischen Elementen.
Als Obeah-Männer werden die religiösen Adepten beziehungsweise Führer des Obeahs bezeichnet.

P.J. BENOIT, VOYAGE A SURINAM, 1839

e missie, een huishoudster van een blanke met haar kind, met een slavin die haar parasol draagt en een slavin die de kerkboekjes en het sleutelmandje draagt. Bron: P.J. Benoît, Voyage à Surinam (1839), pl. 25.

 Een jonge slavin met een boeket, een missie of huishoudster in vol ornaat en een oude missie

 De slavin in het midden draagt een rok met verschillende omslagdoeken. Het was de gewoonte om het bovenlichaam onbedekt te laten. De missie, huishoudster van een blanke, heeft een hogere status, hoewel zij zelf ook slavin is. Uitdagend toont ze haar rijkere kleding. De oude missie rechts heeft haar beste tijd gehad en gaat eenvoudiger gekleed. Benoit is een van eerste tekenaars die het onderscheid tussen de posities van de slaven onderling zichtbaar maakt.Bron: P.J. Benoît, Voyage à Surinam (1839), pl. 26.

P.J. BENOIT: KIRCHGÄNGER

De deftige blanke man en zijn vrouw gaan naar de kerk, gekleed volgens de Europese mode. De man draagt een zwart lakens pak, wat heel warm is in de tropen, en de vrouw een japon. De stoet die hen begeleidt bestaat uit de dienstbode met de parasol voor haar mevrouw, achter het paar twee slavinnen van wie een het voetenbankje van mevrouw draagt en een vierde slavin met twee kerkboekjes op de geheven hand, een in het wit geklede jongen, de voetebooi die een paraplu en een sleutelmandje draagt en ten slotte een klein meisje met paraplu.

Bron: P.J. Benoît, Voyage à Surinam (1839), pl. 24.